Dwa implanty są często stosowanym rozwiązaniem do stabilizacji protezy ruchomej w bezzębnej żuchwie. Nie oznacza to jednak, że wystarczą do wykonania stałego mostu albo odbudowy każdego łuku zębowego. W szczęce górnej proteza ruchoma zwykle wymaga większej liczby implantów, często co najmniej czterech.

Liczbę i rozmieszczenie implantów dobieramy do stanu kości, warunków zgryzowych oraz konstrukcji uzupełnienia. Podczas konsultacji stomatolog wyjaśnia różnice między poszczególnymi wariantami i ich zastosowaniem.

Najpierw lekarz ocenia stan jamy ustnej, analizuje badania obrazowe i ustala plan leczenia. Jeśli jest to konieczne, przed implantacją leczymy stany zapalne, usuwamy zęby nienadające się do zachowania lub odbudowujemy kość. Implanty, najczęściej wykonane z tytanu, wszczepia się zwykle w znieczuleniu miejscowym.

Następnie zachodzi osteointegracja, czyli połączenie implantu z kością. Trwa ona zazwyczaj kilka miesięcy, często około 3-6. Po odpowiednim wygojeniu tkanek można wykonać docelowe uzupełnienie. Cały proces zajmuje od kilku miesięcy do około roku, a przy rozległej odbudowie kości może trwać dłużej.

U odpowiednio zakwalifikowanych pacjentów możliwe jest założenie tymczasowego mostu już w dniu wszczepienia implantów. Takie postępowanie stosuje się między innymi w metodzie All-on-4, jeśli uzyskana stabilność implantów i pozostałe warunki kliniczne pozwalają na ich natychmiastowe obciążenie.

Nie oznacza to zakończenia całego leczenia w jeden dzień. Kość i dziąsła nadal muszą się wygoić, a docelowy most wykonuje się na późniejszym etapie. O możliwości zastosowania tej metody decyduje lekarz po diagnostyce oraz ocenie warunków podczas zabiegu.

Nie. Najpierw dentysta ocenia możliwości leczenia chorób zębów i zachowania własnego uzębienia. Przy mniejszych uszkodzeniach wystarczają niekiedy wypełnienia ubytków, a przy większych potrzebna może być korona protetyczna. Jeżeli wskazane jest leczenie kanałowe, po jego zakończeniu dobiera się odpowiednią odbudowę. W wybranych przypadkach wykorzystuje się wkład z włókna szklanego, który pomaga ją utrzymać.

Po usunięciu zębów nienadających się do zachowania można zaplanować uzupełnienie braków. Nie zawsze oznacza to protezę całkowitą - dostępne są również pojedyncze korony na implantach i mosty. Zakres odbudowy zależy od liczby utraconych zębów oraz stanu pozostałego uzębienia.

Przygotowanie może obejmować higienizację, leczenie próchnicy oraz opanowanie stanów zapalnych. W zależności od potrzeb wykorzystuje się różne dziedziny stomatologii. Periodontologia zajmuje się chorobami przyzębia, a ortodoncja może pomóc w przygotowaniu miejsca pod uzupełnienia lub korekcie ustawienia zachowanych zębów. Nie każdy pacjent wymaga wszystkich tych etapów. O ich zasadności decyduje lekarz prowadzący, a w razie potrzeby również odpowiedni specjalista.

Leczenie wymaga indywidualnej kwalifikacji. Ważna jest ilość dostępnej kości, stan dziąseł, ogólny stan zdrowia oraz możliwość utrzymania prawidłowej higieny. Niedostateczna ilość kości nie zawsze wyklucza implanty, ale może oznaczać konieczność jej odbudowy.

Nieleczona choroba przyzębia, niewyrównana cukrzyca czy palenie tytoniu mogą zwiększać ryzyko powikłań. Podczas konsultacji należy poinformować lekarza o chorobach i przyjmowanych lekach. Do możliwych powikłań należą infekcja, zaburzenia gojenia lub brak prawidłowego połączenia implantu z kością.

Implanty przenoszą obciążenia związane z żuciem na kość i mogą pomagać w ograniczaniu jej zaniku po utracie zębów. Nie gwarantują jednak całkowitego zatrzymania tego procesu. W protezach ruchomych stabilizowanych implantami część obciążeń może nadal przenosić się na błonę śluzową.

Stan kości zależy również od zdrowia tkanek wokół implantów i prawidłowego rozkładu sił. Dlatego tak ważne są higiena, zapobieganie stanom zapalnym oraz regularna kontrola u dentysty.

Proteza i okolice implantów wymagają codziennego, dokładnego oczyszczania. Uzupełnienie ruchome należy zdejmować do czyszczenia zgodnie z instrukcją otrzymaną w gabinecie. Przy odbudowie stałej trzeba usuwać osad także spod mostu, używając akcesoriów dobranych do jego konstrukcji, na przykład szczoteczek międzyzębowych lub specjalnych nici.

Regularne wizyty kontrolne pozwalają ocenić higienę, stan dziąseł i elementów mocujących. Krwawienie, obrzęk, ból lub odczuwalne poluzowanie protezy wymagają kontaktu z lekarzem. Prawidłowa pielęgnacja pomaga ograniczać ryzyko stanów zapalnych wokół implantów.

Tak, jeśli w jamie ustnej pozostały naturalne zęby i nie ma przeciwwskazań do planowanych zabiegów. Wybielanie zębów warto omówić przed doborem koloru docelowego uzupełnienia, ponieważ nie rozjaśnia ono koron, mostów ani zębów protezy. Pozwala to zaplanować spójny odcień odbudowy i własnych zębów.

U części pacjentów plan estetyczny może obejmować także licówki na zachowanych zębach. Nie zastępują one jednak implantów ani protezy, ponieważ służą do zmiany wyglądu istniejących zębów.

Implanty wszczepia się zasadniczo po zakończeniu wzrostu kości twarzoczaszki. U dzieci i młodzieży z brakami zębowymi stomatologia dziecięca oraz ortodoncja pomagają zaplanować postępowanie do czasu docelowej odbudowy. Wcześniejsza implantacja jest rozważana jedynie w szczególnych sytuacjach i wymaga oceny przez odpowiedni zespół specjalistów.

Implanty mogą służyć przez wiele lat, ale nie można zagwarantować ich dożywotniej trwałości. Osobno ocenia się stan implantów, a osobno zużycie protezy, mostu i elementów mocujących.

Nie ma zasady, że każdą protezę trzeba wymienić dokładnie po 10-15 latach. Termin naprawy lub wymiany zależy od materiału, obciążeń, higieny oraz zmian w jamie ustnej. Zatrzaski mogą wymagać serwisowania wcześniej niż sama proteza. O potrzebnym postępowaniu decyduje stan uzupełnienia oceniany podczas kontroli.

Standardowe leczenie implantoprotetyczne nie jest finansowane przez NFZ. Refundowane uzupełnienia obejmują określone rodzaje protez ruchomych, a nie protezy mocowane na wszczepionych implantach.

Warto odróżnić protezę overdenture opartą na zachowanych korzeniach naturalnych zębów od protezy na implantach. Ta pierwsza może przysługiwać w ramach świadczeń gwarantowanych po spełnieniu odpowiednich warunków. O szczegóły refundacji należy zapytać placówkę realizującą leczenie stomatologiczne na NFZ.